پاره شعر- گیل آوایی

اندوهانی گاه دور، 

نزدیک گاه!

نُتِ نجواییست بی آهنگ 

در نگاه مات

دلبری ماه!

حیرانی می رقصاند شبحِ درختی سایه وار

در سایه روشن مهتابی

پرنده ای سکوت شهر می آشوباند

دریاوار!

کجای شب و دریا

می برد خیال!؟