چهارشنبه، تیر ۲۱، ۱۳۹۱
یکشنبه، تیر ۱۸، ۱۳۹۱
گلِ من غربت ما را زکجا می دانی!؟ - گیل آوایی
گل فروشی محل داشت می بست. همه را جمع کرده بود و مانده بود همین یک گلدان! دستم پر بود و از خرید بر می گشتم. این گلدان در چنان جمع شدن گلفروشی و خاموشی غروب و سکوت، نمی دانم چه حسی در من گیراند که خریدمش و با هر جان کندنی بود همراه وسایل خرید با خود آوردمش. همان لحظه در حالی که خوش و بش می کردم با آن، بردمش در حمام! دوش آب سرد گرفتم رویش و فروان آب دادم وُ سیرابش کردم، سپس بردمش کنار پنجرۀ اتاق خواب گذاشتم، صبح که بیدار شدم گل افشانی آن مرا چنان شگفتزده کرد که اولین کارم پیش از هرچیز،شد عکس گرفتنِ از آن و او هم دلبرانه دل برد بی دریغ! شد دُردانه گلِ گلدانهایم!
دلبری های گلِ گلدانم را با شما قسمت می کنم!
این چند بیت هم برای گل افشانیِ گلِ گلدانم که
گیرانده مرا
هشتم جولای 2012
گلِ من غربت ما را زکجا می دانی!
گپِ ناگفته ما را
تو زبر می خوانی!
ما که در بحر
سکوتیم وُ به خود حیرانیم
زین هیاهوی درون
کرده ای گل افشانی!
جانِ من، ژاله صبح
نیست که اشک دل ماست
این چنین دیده
زدوری شده است بارانی!
روزگار سیه وُ دوره انسانسوزیست
دلبری های تو را
از چه کنی ارزانی!
دلِ ما غم، همه
بیداد وُ فغان است ما را
گشته آواره وُ
سهمی شده مان ویرانی!
در به در، گاه
هوایی شوم از بهر بهار
ارچه خونگریه به
ما داده سیه دورانی
دلِ ما خوش ز گل
افشانی ات ای ناز بناز
چشم بارانی ی ما
را تو کنی نورانی!
جمعه، تیر ۱۶، ۱۳۹۱
بازی با دل - گیل آوایی
بازی با دل!
.
.
چه ساده دلی!
چه ساده دلی ای!؟
دلِ دیوانه!
دلشده باز
سازِ دل کوک کرده ای!
دل می سوزاند دلآواز دلدادگی ات!
باز
چه ساده دلی ای!؟
دلِ دیوانه!
دلشده باز
سازِ دل کوک کرده ای!
دل می سوزاند دلآواز دلدادگی ات!
باز
دل
ای
دل
دل
ای
دل!؟
سراومد زمستون شکفته بهارون
ما سرودخوانان آفتابکارانِ جنگل بوده ایم، چنین بر سرمان روزگار به ناروا آوار کرد، وای به حال نسلی که یا حسین میرحسین سر می دهد! براستی این نسل به کجا می کشد!؟
ما هر چه بوده ایم، نسل بی تفاوت نبوده ایم و هنوز بر سر همان آرمانهای انسانی تاوان می دهیم وُ بر سر پیمان ایستاده ایم! وای به حال نسلی که به فرهنگ هولناکِ حاکمیتی چنین هیولا خو کند و بی تفاوتی هم!!ا
دوشنبه، تیر ۱۲، ۱۳۹۱
تا که یاران بر هم اینسان چنگ وُ دندان می کشند - گیل آوایی
چهارمضراب شور اجرای استاد جلیل شهناز همراه با دو غزل from GilAvaeiگیل آوایی on Vimeo.
دوازدهم تیرماه 1391
تا که یاران بر هم اینسان چنگ وُ دندان می کشند
جانیان از ما دو صد چندان به زندان می کشند
کس نیارد دست یاری، یار می نالد زخویش
دردِ بی درمان تو گویی بهر درمان می کشند
تا رفیقان دست یاری رسم این دوران کنند
آب از سر بگذرد بس های هو زان می کشند
تا که ما را باشد این سان سر به کار خویش رسم
آری آ ری جانیان خون از عزیزان می کشند
آه ای همزخم، ای همراه، ای همدادِ
من
ما جدا از هم چنین باشد که آنان می کشند
خاورانها خون وُ هر آدینه فریاد است باز
تا به کی چشم انتظاری گرده زایران می کشند
شهر آشوب است از بیداد وُ خونفریاد، آی
پُشته ها از کشته ها، از سربداران می کشند
داغ وُ دار وُ اشکِ چشمِ کودکِ بی نان و آب
وقت میدان با هم، اینک! جان زجانان می کشند
یکشنبه، تیر ۰۴، ۱۳۹۱
باده پیش آر که امشب شرری می خواهم - گیل آوایی
باده پیش آر که امشب شرری می خواهم
شررِ شعله کشان ِ دگری می خواهم
گو به آواز من دلشده تاری بزند
کو به هر زخمه ی تارش سپری می خواهم
سوگوارانه ی آن یار بخون خفته که رفت
اشکریزان غمم شور و شری می خواهم
باده ای کو که بگیراندمان زینهمه آه
ای رفیقان مددی باده تری می خواهم
آه از این زنده بگوران اسیر اوهام
با چنین غمزدگان دربه دری می خواهم
آشنایان همه بیگانه نوازند دریغ
من از این شبزده بیگانه بری می خواهم
راه پرخون شد و انبوه سواران رفتند
مانده با داغ عزیزان سمری می خواهم
داد از این اهرمنان کز بد ِ ایام سوار
سربدارانه بخون خفته تری می خواهم
ننگ و بیداد و فغان است که خون ِدلِ ما
ای عزیزان مددی سخت سری می خواهم
شنبه، تیر ۰۳، ۱۳۹۱
سهشنبه، خرداد ۳۰، ۱۳۹۱
تا تو سبزی سبزم اما سبزِ کیلویی نی ام - گیل آوایی
تا تو سبزی سبزم اما سبزِ کیلویی نی ام
سبز الله اکبر وُ میرت حسین گویی نی ام
تا برای میهنت جنگی براهت جان دهم
لیک شب با "یا حسین"، از آن
سخنگویی نی ام
جانِ من، ایرانی ام، ایران سبزانه بهار
من اهورا جوی سبز، سبزِ ریا خویی نی ام
لات و ال لات وُ هزاران آیه ی بیگانه
ساز
نه، نی ام، اهلِ بلاهتهای کین جویی نی ام
زندگی را دوست دارم، عشق را وُ این جهان
مرده خوی مرگ خواهِ مرده ره پویی نی ام
شورِ مهرِ بودن وُ عشقِ به انسانم هنوز
مرگ بر این مرگ بر آن با سیه رویی نی ام
این جهان را دوست دارم، این جهانی باورم
با همین سو مهر ورزم اهلِ آن سویی نی ام
با زبان مادری خوانم اَوِستای مرا
همچو آتش پاکم وُ آلوده از هویی نی ام
این سروده ناتمام و پیشنویس است
یکشنبه، خرداد ۲۸، ۱۳۹۱
جانیان کشتند و بردند ما که تاوان داده ایم - گیل آوایی
پیشنویس یک غزل پیشکش به دلشدگان ایران:
جانیان کشتند و بردند ما که تاوان داده
ایم
پای میهن خون فشاندیم جانِ جانان داده
ایم
لاله زاران شد وطن از خون یاران داد! داد!
بهر آزادی میهن سربداران داده ایم
جنگلی شد کشته پشته از سیاووشانِ خاک
همچو مزدک، خرم و آرش به ایران داده ایم
شاهدانند مادرانِ میهن هر آدینه ما
دادخواهانیم وُ بهر داد ما جان داده ایم
اهرمن خویان اگر برخاستند از گور باز
گوی وُ میدان نقل کار ماست، فرمان داده
ایم
گو بجنگد، خاک ما خونین وشان آرد ببار
چون اهورایی به یلدا عهد و پیمان داده
ایم
آه میهن، ماندگار از خون فرزندان پاک
خاورانها شد به پا بَهرَت هَزاران داده
ایم
جمعه، خرداد ۱۹، ۱۳۹۱
چه جای اشک، تو خود خشم روزگار منی - گیل آوایی
چه جای اشک، تو خود خشم روزگار منی
هوای بودن وُ ماندن به کارزار منی
گذشت وَهْم وُ خیالی که ره نبُرْد ما را
ز آتشی که بجان زد تو یار غار منی
چو اشک چشم تو پاکم چه باکم از آتش
گذر کنم بسلامت تو راهوار منی
مرا مبین که خموشم به دل هَزارانم
شبان دلشدنم زخمه زخمه تار منی
دل مرا تو صبوری دهی چو می آیی
تو شهد شعر و شرابی همه شرار منی
اگر که دورم وُ تنها، اگر زغم آوار
به بی قراری دل دلخوشم قرار منی
به گامهای کنون پا به پا تو می آیی
به سنگفرش هیاهو تو در کنار منی
چه باکم ار که زمان چون تبر سخن راند
تو حسِ بودنِ سبزانه ای، بهار منی
پنجشنبه، خرداد ۱۸، ۱۳۹۱
ای خوش آن یاری که ما را شب هماغوشی دهد - گیل آوایی
ای خوش آن یاری که ما را شب هماغوشی دهد
گیل آوایی
ای خوش آن یاری که ما را شب هماغوشی دهد
یک دم از بی خوابی ی شبها فراموشی دهد
ای خوش آن آغوش گرم و بوسه های دلفریب
عشقبازی همچو جام می لبا نوشی دهد
ای خوش آن یاری که با ما مهربانی ها کند
چون شرابی در بغل مستانه چاووشی کند
ای خوش آن آوای آرامی که شبهای دراز
بهر نجوای دل ما نغمه در گوشی کند
ای خوش آن یاری که دارد دوست اما دورِ دور
گاه گه با کودک دل بازیگوشی می کند
ای خوش آن نازِ نگاری کز تغزل شعله وار
آتش شورَش دل ما را سیاووشی کند
ای خوش آن یاری که مشت ما به بغضی وا کند
آه اگر شهد خیالش باده مدهوشی کند
سهشنبه، خرداد ۰۲، ۱۳۹۱
دیده خون وُخانه ویران، سر بداران را چه شد - گیل آوایی
پیشنویس غزلی ست ناتمام، هر چه هست با
شما یاران قسمت می کنم، تا چه پیش آید و چه در نظر افتد!
دیده خون وُخانه ویران، سر بداران را چه
شد
جنگلی در خون نشست وُبی قراران را چه شد
اشکها خون شد به چشمِ مادرانِ انتظار
دادخواهی باید آن خشم دلیران را چه شد
خاوران خونین وُ در دریای خون یاران ما
هم وطن فریاد باید دادخواهان را چه شد
خشمِ خونین، مشتِ خونین، رزمِ با
اهریمنان
یادگارِ سربداران، رزمِ دوران را چه شد
وقتِ میدان آمدن میدان شدن دریا دلا
زین همه فریاد، آه سوگواران را چه شد
دل فغان زین ناروایان، وای بر ما وای
وای
همتی باید به میدان، خشم شیران را چه شد
وقتِ وقت است از چه در اندوه و غم، بایدخود
آی
همرهان، رزمی دگر، آن بیشماران را چه شد
وای از این نابخردان حُرمت زایران برده
اند
ره چنین خونبار یاران گو سواران را چه
شد
یکشنبه، اردیبهشت ۳۱، ۱۳۹۱
شنبه، اردیبهشت ۳۰، ۱۳۹۱
طرفهای امروزِ ما - گیل آوایی
طرفهای امروزِ ما،
مرده پرستی تلاوت از گور برآمده است،
کمترینش 1400 سال بی شرمی را رو برده
است!
زنده ها مرگ می ستایند.
اگر می خواهی بر دستها هورا شوی،
بمیر!
جمعه، اردیبهشت ۲۹، ۱۳۹۱
ای که تو در خیال من شعر ترِ شبانه ای - گیل آوایی
این هم پیشنویس یک غزل، با شما دوستان
قسمت می کنم
امروز به غزل دل داده ام انگار! تا کجا
بکشد مرا!؟ شیطان داند!
16مه2012
ای که تو در خیال من شعر ترِ شبانه ای
بوسۀ هر پیاله ای، واژۀ هر ترانه ای
آه تو رقص بودنت نقش شراب جام را
عشوه گری، شرار جان، بودن هر بهانه ای
دل چو به شور می زند، زخمه تار می شوی
زمزمۀ دل مرا وسوسه ای، جوانه ای
گیسوی جنگلانه ات، چنگ خیال می شود
سر چو به شانه ات نهم، همچو زمین و دانه
ای
نازِ گلی، شکوفه ای، شهد شراره های من
وای که آتش مرا کرشمه ای، زبانه ای
جان منی، دیارِ من، یاد قشنگِ خاک من
غربتِ روزگار را حُرمتِ میهنانه ای
ره به کجا برد دلم، در این سرای بی کسی
دلشده تاسیانه را تو خانه ای تو خانه ای
آه که طعم بوسه ات، بادۀ ناب همدمی
سوسوی هر ستاره را، گستره ای، کرانه ای
مهربان ما دگر قصد دل ما کرده است - گیل آوایی
16مه2012
مهربان ما دگر قصد دل ما کرده است
بی پناهیهای ما را آه شبها کرده است
گربیادش باده ای بود و هوای عاشقی
دامن ما ز اشک غم مانند دریا کرده است
دلبربایی کرد و برجان شراب ما نشست
همچو اشک دیده آهِ ما به غم وا کرده است
خوش خیالی ها ربود وُ غم بجایش داد و آه
آتشی در دل دریغا گریه بر پا کرده است
روزگارِ بی بَر وُ باری ست غربتهای ما
یارَکِ غربت سرایی خون به دلها کرده است
آسمان دیده نقشی زد چنان با اشک و آه
کز سرشک ما شراب غم به مینا کرده است
یار ما را هم دگر آن مهربانی نیست نیست
غربتِ ما را چرا خونِ دل ما کرده است
وقت آن است باده را آهی به سودا ناله کرد
زانکه یادش دیده ی ما را چو دریا کرده
است
هرچه هست زآن مهربانی سوز و ساز نای ماست
زآن نُتِ گم گشته، دادی بی محابا کرده
است
سهشنبه، اردیبهشت ۲۶، ۱۳۹۱
دستها به یاری - گیل آوایی
دستها
به یاری، پیوند،
خاک
نفس تازه می کند،
دست افشانیِ بودنت .
زانو بغل !
چه حاصلت!؟
بغض از سوگهای روزمرگی
به جان آمده است !
ناله به آه وُ زاری،
چه سود!؟
که عبث را تقدسی مرده وار !
پایکوبانِ لج باید،
شانه به شانه
کاین خاک
زندگی ات را له له می زند .
شوری بیاغازی
به انکار مرده خویان .
هستی ستودن،
تقدس است .
مرده ستایی از آنِ دیوان باد !
خاک
نفس تازه می کند،
دست افشانیِ بودنت .
زانو بغل !
چه حاصلت!؟
بغض از سوگهای روزمرگی
به جان آمده است !
ناله به آه وُ زاری،
چه سود!؟
که عبث را تقدسی مرده وار !
پایکوبانِ لج باید،
شانه به شانه
کاین خاک
زندگی ات را له له می زند .
شوری بیاغازی
به انکار مرده خویان .
هستی ستودن،
تقدس است .
مرده ستایی از آنِ دیوان باد !
آی نقی گندش در آمد، آیت الله هار شد - گیل آوایی
پیش نویس دو غزلواره برای همسویی با
" آی نقی" :
آی نقی گندش در آمد، آیت الله هار شد
بار دیگر داده فتوا قاتلان را کار شد
سامرا را جمکران دکان مهدی ساختند
زین رقیبان آیه ها از آیت الله جار شد
سهشنبه، اردیبهشت ۱۹، ۱۳۹۱
هوای مستی ما را شرار یار بیار - گیل آوایی
هوای مستیِ ما را شرار یار بیار
در این سرای سترون دمِ بهار بیار
گذر چگونه از این غم اگر نباشی یار
بیار بادۀ یاری، سرِ شرار بیار
دلم گرفته از این هرکه دل به بی یاریش[1]
به سنگفرشِ هیاهو دلِ هوار بیار
چه غم که دیده بخون،خاوران هزاران است
خروشِ خشمِ رفیقانِ سربدار بیار
مگو که غم کمرِ ما شکسته، غمباریم
زمانِ رفتنِ میدان، تو یارِ غار بیار
مرا، ترا، اگر این غم به زاری می خواهد
تو پایکوبی ی بودن به کارزار بیار
نفیرِ شوم و عزا را چه باورت، برخیز
شب از تو می شکند خیزوُ افتخار بیار
تو با منی، دلمان هر نفس بهار شود
بیا به خاکِ وطن آرشانه بار بیار
دلم هوای تو دارد بیاری ار یاری
شبان غمزده مستانه شورِ تار بیار
بس است مردن سهراب وُ نوش دارویی[2]
تو رزمِ رستمِ دوران به این دیار بیار
[1] این مصراع نخست چنین بود: دلم
گرفته از این هرکه سر به لاکِ خویش، اما در پی اشاره یکی از دوستان فرهیخته
ام، که خواسته بودند کاری اش کنم!، بصورتی که در غزل آمده، تغییرش داده ام
[2] این مصراع هم در آغاز چنین
بود: بس است مردنِ سهراب و نسخه پیچیدن، اما در پی اشاره همان دوست فرهیخته
ام که خواسته بودند فکری برایش بکنم! اینگونه که در غزل است تغییرش داده ام.
جمعه، اردیبهشت ۱۵، ۱۳۹۱
بغضهامان چه به هم می آید! - گیل آوایی
4
مه 2012
زنده ها
مرده ی این آبادی!
شهر تابوتِ سیاووشان را
اشک می باراند
مادران
لاله ی هر آدینه
به هوارِ من وُ تو می خوانند:
آه این خاک چه برسوک نشست!؟
وای این دشت چه سرخ!؟
زنده هایی مرده!
گورهایی زنده!
من وُ تو،
ما نشدیم!
بغضهامان اما
چه به هم می آیند!؟
.
2
مشتهای به بغض چه حاصل ات!
که مشتخشمی هوار باید،
فریاد!
کاین خاک زسکوتِ تو
عزا می گیرد!
سهشنبه، اردیبهشت ۱۲، ۱۳۹۱
کشتارگاه - گیل آوایی
چوبدستی
نبود. صدا بود. دستها به کمر، گام به گام می رفت که بگیردش. هر صدایش خون بود. هر گامش گویی چاقویی خونآلود دورِ سرش می چرخاند
و روی لاشه ها دنبالش می کرد. دیوار، خون!، در، خون!، جوی، خون!. صدایی همچون دستهای
از هم باز، چاقوی خونین در کمین، می خواندش که کار را تمام کند.
فاصله
اش با او چند قدمی بیش نبود. صدا را نمی شنید، جولانِ خون می دید. هاج وُ واج، چشمی به چاقوی خونین داشت و چشمی به
لاشه هایی که بر جوی خون رها شده بودند.
سپیدی
سر نزده بود که آورده بودندشان در همین جا، همین خون، پیش همین چاقو بدست. همین
هراسِ خون وُ کشتار، در هیاهوی مرگبارِ سکوت که چون پُشته ای کشته بر ازدحامِ آوردنشان،
هوار می شد.
از
چوب دستی خبری نبود، پاییدن وُ مبادا گرگی
یورش بَرَد. هیچ دلواپسی ای نبود مگر دستی به چاقو از کشته پشته بسازد. آرامش نبود.
هراس بود. حرص بود. تَشْ بود. تنِش بود. شتاب بود. فریاد بود، خون بود، خون بود ،
خون!. گرمای جان که نفیره مرگ را چونان
مِهی می پراکند.
نفس
نفس، بی نفس می شد. لاشه های افتاده بر جویی از خون که نه دشت بود نه سبزانه ی
نرمی که گذر هر روزشان بود. پاسبانِ همیشه بیدار، نفس تازه می کرد. چیزی نمانده
بود بپاید!
همین
دیروز بود که علفهای تر و تازه بهاری، در آفتابی بی دریغ، برق می زدند و جست و خیز
کنان به جان آمدگیِ از خفقانِ زمستانی، در بهارِ رها شدنِ در دشتِ تا کرانه سبز، پای می
کوبید. پای می کوبیدند. رها شده در دشت، دشتِ فرش شده از علف وُ گل وُ شاخه هایی
که برگهاشان قند در دلش آب می کردند برود وُ دلی از عزا در بیاورد.
دورترها
نشسته بود. گاه گاهی چوب دستی تکانی می خورد و هایی به هواری بلند می شد وُ گاهی
نوای نایی سکوتِ دشت را به نوازش می نشست. پاسبانِ همیشه بیدار، چرخی می زد و جایی
مشرف به همه شان، کمین کرده، لم می داد. گشت بود وُ دشت از برآمدن تا فرو نشستنِ
آفتاب که صف کشیدنشان را در پی داشت به آغل و نرما و گرمای سرای شبانه تا برآمدنِ
دوبارۀ آفتاب و چرخ در هوای نفس تازه کردنِ بهار.
حالیِ
شان نبود. تا شیردوشانی نباشد، از شیراندنشان خبر نمی شد. هر روز، هر بامداد، هر
شامگاه، گشت وُ دشت وُ باز آمدن وُ باز رفتن، به همینجا بُردن و رساندن بود، رسیدن!. همین جا!
همین پُشته از کشته هاشان!.
هاج
وُ واج مانده، می نگریست. گامهایش آوار همه دنیا بود بر سرش. صدایش مرگ بود! خون
بود پایان ماجرا.
اما
نه. یکی مانده بود. یکی متفاوت بود. یکی از جان به در برده ها بود. یکی بر لبۀ
رفتن وُ ماندن.
مرگ
وُ زندگی. چونان پاندول واره ای که به یک تی
پا، بند بوده باشد تا زیر پایش خالی شود و
بودن
نبودنش را رقم زند. خالی نشده بود زیر پایش، هنوز ماندن، نفس داشت.
لختی
مانده بود، واماندۀ به جان آمده، پنداری هواری به ناگاه حسِ فراموش شده، گم شده ی
در خون وُ تب وُ تاب، را در او بگیراند، دستی کشید. گردنش را گرفت. مجال هیچ حرکتی
نبود. کشاندش. بردش. آن سوی لاشه ها و خون و هوار وحشتِ سکوتی که از ازدحامِ آوردنشان
برآمده بود. با صدایی آمیخته به درماندگی و بخشندگی، گفت:
-
این را ببر! دستم نمی رود. عجیب است. چیزی اش شده است.
-
ببرم!؟
- بله. ببرش. از خیر این یکی بگذر.
از این یکی وامانده ام! وا مانده!. چاقو بدستم نمی گردد. چه اش است و چه ام شده!؟
نمی دانم. این یکی را ببر و از خیرش بگذر و از خونش می گذرم.
همه
رفته بودند. از پادراز و تا گوش بریده، از الکی خوش تا وروجک. هیچکدام نمانده
بودند. نگذاشته بودند که بمانند.
به
آخور بر می گرداندش. چاله آب و مشتِ علفی در کنار. همه جا سکوت بود. همه جا همان
جا بود و هیچ به آنجا نمی ماند. تنهایی بود و یک آخور زنده مردگی.
چه
وقت شب شده بود!؟ چه وقت رفته بود آفتاب! چه وقت باز آمده بود!، حالی اش نبود.
سکوت بود و هیچ هایی نبود. هیچ هویی نبود. نه هواری! نه دادی! نه چرخی وُ واچرخی!
نه پایی کوبیدن.
همه
جا پُر بود از تهی! پر بود از بی کسی! پُر بود از تنهایی! پُر بود از هیچی! پُر
بود از پوچی! پُر بود از زنده مردگی در روزمرگی محض.
روزها
و شبها می گذشت. دیگر حتی پاسبانِ همیشه مراقب هم نبود. رهایش می کردند. دشت بود و
علفهای قد کشیده وُ درختانی که برگهایش به زردی می زدند. آفتاب از کنارِ کرانه ای
می آمد و به کنارِ کرانه ی دیگر فرو می نشست. راه تکراری دشت، پُر بود از دلمردگی.
وا
مانده در دلتنگی های هیاهوی وُ ازدحامِ رفتن وُ آمدن وُ با هم بودن. یک دشت دلتنگی
ی زندگی.
کز
کرده بر پشته ای از علفها، آهی کشید:
-
کاش من هم رفته بودم!
تمام
یازده اردیبهشت 1391
*عکس همراه این نوشته را درفیسبوک دیده بودم ودر ذهن من انگار حک شده بود. از آن گریزم نبود, حسی که از آن داشتم، نوشتم.
یازده اردیبهشت 1391
*عکس همراه این نوشته را درفیسبوک دیده بودم ودر ذهن من انگار حک شده بود. از آن گریزم نبود, حسی که از آن داشتم، نوشتم.
اشتراک در:
پستها (Atom)
